بســـــــــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

پیامبر صلی الله علیه و آله به امیر المؤمنین علیه السلام در وصیتی طولانی فرمودند: ای علی! همانا خدای تعالی به زمین فرمان داد: خدمت کن کسی را که مرا خدمت می کند (در فرمان و نهی الهی فرمانبردار است) و به تعب بیانداز و خسته کن کسی را که برای تو (دنیا) کار می کند – و هدفش در کارهای خیر دنیائی است – همانا زمانی که بنده با خدای خود در نیمه های شب خلوت کند و با او به مناجات پردازد، خدای تعالی نورش را در قلب او ثابت می نماید (به او معرفت خود را القا می کند). پس اگر بگوید: یا رب! یا رب! خدای بزرگ جل جلاله در جواب او می فرماید: لبیک ای بندۀ من! اگر از من سؤال نمائی به تو عطا می کنم، و اگر سؤال نکنی و تنها بر من توکل کنی تو را کفایت می کنم. 

سپس به ملائکه می فرماید: ای ملائکۀ من! نگاه کنید به بندۀ من، در این نیمه شب تاریک به تنهائی به نزد من آمده اما بیهوده گویان به لهو و لعب مشغولند، و غفلت کنندگان در خواب فرو رفته اند. شاهد باشید به یقین از گناه او در میگذرم...

ای ملائکۀ من! نگاه کنید به این بنده ام که چگونه برای تقرب و نزدیک شدن به من، خود را به زحمت انداخته، زحمتی که او را به آن امر نکردم و بر او واجب نساختم.

در این نیمه شب به امید سه مطلب درب خانۀ مرا می کوبد: گناهی که بیامرزم، یا توبه ای که بپذیرم، و یا رزقی که افزون کنم. ای ملائکه! من شما را شاهد می گیرم تمام سه مطلب را برای او جمع خواهم نمود.....

پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند: در بهشت برین اسب های تیزروی است که زینت شده به یاقوت و زبرجد و دارای بالهائی هستند.. سوارانی از اولیاء الله دارند که هرجائی از بهشت را ارده کنند آن ها را می برند... بهشتیان گویند: بارالها! چگونه این بندگان به این مقام و اجر رسیدند ولیکن ما از آن محروم هستیم؟! ملکی از جانب حق تعالی از قلب عرش جواب می گوید: اینان کسانی هستند که در نیمه شبها برای عبادت پروردگار بر میخواستند ولی شما به استراحت مشغول بودید.. و اینان روزها را روزه دار بودند و شما روزه (مستحب) نمی گرفتید و به خوردن غذا مشغول بودید.. و اینان مال خود را در راه خدا و برای خوشنودی او در کارهای خیر صرف می کردند (صدقۀ مستحب می دادند) اما شما بخل می ورزیدید.. و اینان پیوسته در حال ذکر و یاد خدا بودند و هرگز خسته نمی شدند .. و از خوف خدا (از عذاب الهی بخاطر کوتاهی ها) پیوسته اشک می ریختند..

دوستان! درست است که بهشت برای انجام مستحبات بر کسی واجب نمی شود، همانطور که کسی با انجام مکروهات وارد جهنم نمی شود. اما همۀ بهشتیان دارای یک مقام نیستند، آنچنانکه جهنمیان دارای یک عذاب نیستند. هرکه قربش به خدا بیشتر باشد جایگاهی بهتر برای او در بهشت خواهد بود. پس بکوشیم برای زندگی راحت ابدی در بهشت برین، بهشتی که پهنۀ آن به وسعت آسمان ها و زمین است ((جنة عرضها السماوات و الأرض)) و چنین جایگاهی بی عمل و بدون سعی به کسی داده نمی شود. و سعی کنیم مقاماتی بلند را در بهشت برای خود آماده نمائیم. اکنون وقت عمل است و فردا روز پاداش.

برای داشتن جایگاهی نیک در بهشت راههای زیادی هست که در حدیث فوق به بعض آن ها اشاره شد. ان شاءالله در نوشته های دیگر به دیگر راهها اشاره خواهد شد.

                                        بســــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

            نفسي علی زفراتها محبوســـة                  یا لیتها خرجت مع الزفراتِ

            لا خیر بعدکِ في الحیاةِ و إنّما                                  أبکي مخافة أن تطول حیاتي

جان من همراه آه های من در سینه ام مسجون و زندانی گشته اند، و ای کاش جانم همراهِ آه ها بیرون می آمد، زیرا که بعد از تو در این دنیا خیری نیست، و همانا گریه ام از ترس آن است که پس از تو عمری طولانی داشته باشم!!!!!

این ها کلماتی است که امیر المؤمنین علیه السلام بر سر مزار ریحانۀ رسول خدا صلی الله علیه و آله فاطمۀ زهرا سلام الله علیها سرود..

مرحوم علامۀ مجلسی در بحار الانوار آورده است: روزی پیامبر صلی الله علیه و آله ظلم هایی که بعد از شهادتشان، بر اهل بیت وارد می شود را بیاد آوردند و فرمودند: ((..... و اما دخترم فاطمه بزرگ بانوی زنان عالم و آن کسی که پارۀ تن من، و نور چشم من، و میوۀ قلب من، و روح من که در میان دو پهلوی من قرار داده شده، و او موجودی است مرکب از حور و انس (حوریّةٌ إنسیّة)، هرگاه در محراب نماز در مقابل پروردگار می ایستد، نور او (زهرا) برای ملائکۀ آسمان ها چنان تابندگی دارد که ستاره های آسمان برای اهل زمین می تابند، و خدای عزوجل به ملائکه می فرماید: ای ملائکۀ من! بنگرید به بندۀ من فاطمه بزرگ بانوی زنان که در پیشگاه من [برای عبادت] ایستاده، در حالی که بند بند بدن او [از جلال و جبروت و عظمت] من میلرزد، و با قلب خود (نه تنها با جسم) برای عبادت به درگاه من رو کرده، [ای ملائکه! من] شما را شاهد می گیرم [به کرامت و مقام زهرا] شیعیان و پیروانش را از آتش، در امان می دارم.

سپس پیامبر ادامه دادند... و همانا وقتی او (زهرا) را دیدم بیاد آوردم آنچه بعد از من بر او می گذرد. آنچنان است که می بینم ذلت به خانه اش وارد شده، و حرمتش را از بین برده اند، و حقش را غصب نموده اند، و از ارث محرومش کرده اند، و پهلویش را شکسته اند، و جنینش را سقط کرده اند، و دخترم فریاد بر می آورد: یا محمداه! اما هیچ کس او را به فریاد نمی رسد، و پیوسته بعد از من محزون و ناراحت و گریان خواهد بود.. گاهی قطع شدن وحی را از خانه اش[با شهادت من] بیاد می آورد، و گاهی فراق من را بیاد می آورد، و زمانی که ظلمتِ شب همه جا را فرامی گیرد وحشت می کند، چرا که زمزمه ها، و صدای نیایش و خواندن قرآن مرا بیاد می آورد که همه شب با آن صدا انس می گرفت. و  خودرا پس از پدر [و ظلم هائی که ابوبکر و عمر و حزب آن دو، بر او وارد کردند] خوار و ذلیل می بیند، آن وقت پروردگار ملائکه را مونس او قرار می دهد تا با او هم صحبت شوند و ملائکه او را مخاطب قرار داده آنچنانکه مریم دختر عمران را، و به او می گویند: یا فاطمة! إن الله اصطفاکِ و طهّرکِ و اصطفاکِ علی نساء العالمین..... سپس بیماری او [که از سیلی و لگد ها و ضربه های قلاف شمشیر عمر، قنفذ، خالد و مغیره و فشار درب و اثر میخ، در سینه و پهلو و صورت بانو به جای مانده بود] شدت می کند، در این هنگام به خدا عرض می کند: بارالها! از زندگی در دنیا خسته شدم، و از بودن با مردم ملول گشتم، بارالها! مرا به پدرم ملحق کن (مرگ مرا برسان). خدای تعالی دعایش را به اجابت رسانده و او اول کسی است از اهل بیت من که به من ملحق می شود.

بسوی من می آید در حالی که محزون، ناراحت، غمدیده است و حقش را غصب کرده اند و او را می کشند (شهید از دنیا می رود). در آن هنگام (وقتی علی او را در آرامگاهش می گذارد) می گویم: بارالها! لعنت کن آن کسانی را که به او ظلم کردند و عقوبت کن کسانی را که حقش را غصب نمودند، و ذلیل ساز کسانی که او را ذلیل کردند، و در آتش جهنم برای ابد قرار بده آن کسانی که به پهلوی او زدند تا باعث سقط فرزندش (محسن) شد. و ملائکه به دعای من آمین می گویند..)) [و تو ای شیعه و محب اهل بیت به دعای پیامبرت آمین بگو].

خدای تعالی در قرآن کریم می فرماید: ((و ما ینطق عن الهوی...)) پیامبر صلی الله علیه و آله گفته هایش از روی هوای نفس نیست و تمام فرمایش پیامبر وحی منزل است.. پیامبر در این حدیث حضرت فاطمه را پارۀ تن خود (از نفس گرامی خود) معرفی کردند، پس آن کسانی که سیلی به صورت فاطمه زدند همانا به پیامبر سیلی زدند. آن کسانی که حق فاطمه را غصب کردند در حقیقت حق رسول خدا را غصب کردند. آن کسانی که فاطمه را در کلامش دروغگو خطاب کردند به یقین محمد مصطفی را دروغگو پنداشتند و اگر پیامبر را دروغگو دانستند با کلام خدا به جنگ و ستیز برخاستند و قرآن را انکار کردند، زیرا قرآن پیامبر را معصوم دانسته و می گوید: کلام او کلام خداست و از روی هوای نفس و به دروغ سخن نمی گوید....

و در پایان حدیث، پیامبر آن کسانی را که به این بانو ظلم کردند و حق او را غصب نمودند و.... لعن می کند و آتش و عذاب ابدی را از خدای تعالی برای آنان طلب می نماید. پس آنانی که حق دخت پیامبر را به ظلم مالک شدند و به بیت امامت و ولایت هجوم برده و به اهل بیت ظلم کردند و حضرت فاطمه را به غضب آوردند، مورد لعن پیامبر خدا قرار گرفتند. ابن ابی الحدید در کتاب خود از یکی از فرزندان امام حسن علیه السلام نقل می کند: ((کانت امنا صدّیقة، إبنة نبي مرسل، مات و هي غضبی علی قوم، فنحن غضّابٌ لغضبها))مادر ما صدیقه، دختر پیامبر از دنیا رفت در حالی که غضبناک بود بر گروهی که به او ظلم کردند، پس ما نیز بخاطر غضب او بر دشمنانش، بر آنان غضبناک هستیم.

پس از شهادت پیامبر صلی الله علیه و آله، عمر با طرح و نقشۀ ابوبکر و دیگر افراد حزب مشرک و کافر علیهم لعائن الله به منزل امیر المؤمنین هجوم برد، درب را آتش زد و وارد منزل شد،و بانوی دو عالم بر اثر هجوم وحشیانه و ضربات مشت و لگدِ آن وحشیانٍ از خدا بی خبر، مجروح و بیمار گشته و بستری شد.

پس از چندین روز آن دو ملعون (ابوبکر و عمر) به خود آمده و فکر کردند که مردم همه از مقام فاطمۀ زهرا آگاهی دارند و احادیث پیامبر را در مقام و منزلت آن بانو شنیده اند، خواستند برای ساکت کردن مردم (در صورت اعتراض) جوابی داشته باشند که ما رضایت فاطمه را جلب کردیم!!! لذا برای عیادت از بانو اجازه گرفتند.. اما حضزت فاطمه به آن دو اجازه ندادند، آن ها مثل همیشه به زور متوسل شده و امیر المؤمنین را مجبور کردند تا اجازۀ ورود برای آنان بگیرند. حضرت از بانو درخواست کردند و فرمودند: چاره ای جز آن نیست که این دو را اجازه دهی تا به عیادت بیایند. حضرت فاطمه قبول کردند، اما این ملاقات به ضرر آنان تمام شد!!!

ابوبکر و عمر وارد شدند و به بانو سلام نمودند، بانو از آنان رو گردانده، جواب سلام آنان را ندادند!! ابن قتیبه در کتاب ((الامامة و السیاسة)) می گوید: ((...سپس [حضرت فاطمه] آن دو را قسم داده و فرمودند: آیا نشنیدید از رسول خدا که فرمود: رضایت فاطمه رضایت من و خشم فاطمه از خشم من است، پس هرکس فاطمه دخترم را دوست بدارد همانا مرا دوست داشته و کسی که رضایت او را جلب نماید رضایت مرا جلب نموده، و کسی که او را به خشم آورد مرا به خشم آورده است!!!؟؟؟ آن دو لعین گفتند: آری این حدیث را از رسول خدا شنیده ایم!!! فاطمه فرمود: من خدا و ملائکه را شاهد می گیرم شما دو نفر مرا به خشم آوردید و رضایت مرا جلب ننمودید و زمانی که پیامبر را ملاقات نمودم شکایت شما دو نفر را به او خواهم نمود. به خدا سوگند در تمام نمازهایم شما را نفرین می کنم...)).

چگونه حضرت فاطمه جواب سلام آنان را بدهد که اینان همان کسانی هستند که پدرش رسول خدا را شهید نمودند و به پیامبر در هنگام شهادت جسارت کرده و گفتند: هذیان می گوید!! این همان عمر است که وقتی وحشیانه به در می کوبید تا وارد منزل شود به فاطمه گفت: همانا اگر محمد!! اینجا حاضر می بود و ملائکه به امر و نهی و نزول وحی از جانب خدا بر او در رفت و آمد بودند، برای من فرقی با دیگر مسلمین نداشت...!!! این ها همان هائی هستند که همسرش امیر المؤمنین را ریسمان به گردن انداخته و دست بسته کشان کشان به سوی مسجد بردند تا به مردم بگویند علی نیز بیعت نمود!!! چگونه با آنان صحبت نماید که فرزندش محسن غنچۀ نشکفته را به ضرب  لگد های خود به شهادت رساندند، آخر داس را با یاس چه کار!!!؟؟؟ چگونه آنان را نفرین نکند که اسلام را از مسیر صحیح خود منحرف نمودند و مردم را تا قیام قائم (نهمین فرزند از فرزندش حسین علیهم السلام) در اضطراب و رنج و زحمت و بدبختی و بیچارگی قرار دادند....

غیر از عائشه، دیگر زنان قریش برای عیادت بانو به دیدنش آمدند.. روزی عده ای از زنان وقتی از حال بانو جویا شدند، بانو فرمود: به خدا سوگند! از دنیای شما بیزارم و بسیار شادمانم که از شما جدا می شوم!! نه حق مرا حفظ کردید و نه حرمت مرا شناختید.....!!!!!

اسماء بنت عمیس در پرستاری بانو، مولا و امام زمانش امیر المؤمنین را یاری می کرد.. روزی حضرت فاطمه سلام الله علیها به اسماء فرمود: من روشی که برای حمل جنازۀ زنان انجام می دهند را نمی پسندم، زیرا زن را بر روی تخته چوبی می گذارند و روی او تنها یک پارچه می اندازند و تمام اندام زن نمایان است!! اسماء می گوید: به بانو عرض کردم: زمانی که من در حبشه بودم، برای نقل اموات چیزی داشتند که آن را برایت می سازم.. بعد از مدتی که تابوت را که (دیواره داشت) برایش آماده کردم، بقدری خوشحال شد که خنده روی لبانش نقش بست و پس از شهادت پدر بزرگوارش تا آن روز کسی او را خندان ندیده بود!! و فرمود: چه چیز خوبی است که جسم پنهان می ماند و زن از مرد تشخیص داده نمی شود.

این آخرین سفارش بانوی عالمیان فاطمۀ زهرا سلام الله علیها به جمیع مؤمنات و پیروان و شیعیانش نسبت به حجاب  می باشد، آنچنانکه قبل از این به پدر گرامی خود گفته بود: بهترین چیز برای یک زن این است که نه مردی او را ببیند و نه او مردی را!!

زمانی که بانو دانست آخرین ساعت های عمر را می گذراند مولا و همسرش را طلبید تا به او وصیت نماید.. به مولایش چشم دوخته بود و اشک می ریخت.. مولا پرسید: چرا گریانی؟ بانو جواب داد: از آنچه بعد از من بر تو وارد می شود (از ظلم یاغیان) می گریم... امیر المؤمنین سر بانو را از زمین برداشت و به سینه چسباند و با صدائی غم آلود فرمود: در راه خدا و برای او، تحمل تمام آنچه می بینم سهل و آسان است!!! از جمله وصیت های حضرت فاطمه این بود که نمی خواهم آن کسانی که به من ظلم و جفا نمودند بر من نماز بخوانند!!

یعقوبی در کتاب تاریخ خود می گوید: رسول خدا غیر از فاطمه فرزندی بجا نگذاشت و او (فاطمه) نیز پس از چهل شب بعد از پدر از دنیا رفت... و به همسرش وصیت نمود که او را شبانه به خاک بسپارد و غیر از سلمان، ابوذر و عمار کسی در مراسم تدفین او نباشد!!!

امیر المؤمنین علیه السلام به بانو وعده داد که تمام وصیت های او را انجام دهد..  وقتی دختر رسول خدا از دنیا رفت، شهر مدینه یکپارچه گریه و شیون شد.. فرزندان فاطمه صدا به گریه بلند کرده بودند و با آه و زاری می گفتند: ((یا أبتاه! یا رسول الله! الآن حقاً فقدناک، فقداً لا لقاء بعده أبداً)) پدر! ای رسول خدا همانا اکنون براستی تو را از دست دادیم آنچنانکه دیگر دیداری نخواهد بود...

ابوبکر و عمر که از وفات دخت پیامبر آگاه شدند نزد امیر المؤمنین آمده و گفتند: یا علی! بر نماز به دختر پیامبر برما سبقت مگیر!!! مولا به آنان چیزی نفرمود و سکوت نمود.. مردم در پشت دربِ منزل نشته بودند و گریه می کردند، گریه بر ظلم هائی که به یگانه فرزند رسول خدا وارد کردند.. گریه بر کوتاهی ها.. گریه می کردند که به خواهش جگر گوشۀ رسول خدا بر یاری پسر عمش وقعی ننهادند.. حالا آنان منتظر نشسته اند که مولا به آنان بگوید بیائید و بر جنازۀ آن کسی که به او ظلم کردید و خشم او را که خشم خداست برانگیختید، نماز بخوانید!!! هیهات! مولا به بانو وعده داده که به وصیتش عمل کند..

ابوذر به فرمان امیرالمؤمنین با چهره ای غمین و خشمی که به سختی آن را مخفی می کرد، از منزل خارج شد، همۀ سرها بسوی او برگشت تا ببینند چه خبری آورده.. ابوذر گفت: به خانه های خود بروید، دفن دختر رسول خدا اکنون انجام نمی شود!!! مردم همه پراکنده شدند..

چه سخت و دشوار است بیان لحظات وداع.. انگشتانم یارای نوشتن ندارند.. اشک مقابل دیدگانم را گرفته.. آخر مگر آنان نمی دانستند یاس را باید بوئید نه آنکه کوبید!؟ مگر نمی دانستند لطافت یاس را به آرامی در بین انگشتان باید لمس نمود نه آنکه به آن ضربه زد و با داس از ساقه جدا کرد!؟

در نیمۀ شب مولا بدن نازنین و نحیف همسرش که از شدت ضعف همانند شبحی شده بود را غسل داد، و بنا به وصیت بانو، اسماء در کار غسل به او کمک کرد.. کار غسل تمام شد.. مولا می خواهد بند های کفن را ببندد.. آخرین وداع است.. دیدار به قیامت می افتد.. امیر المؤمنین که مرد جنگ و ستیز است.. مرد دلاوری و رشادت.. اینجا بی تاب شده تحمل ایستادن ندارد.. لحظات وداع پیامبر را بیاد آورده.. پیامبر قبل از این به او فرموده بود: ای علی! .... به زودی دو رکن و دو پشتیبان خود را از دست می دهی!! پیامبر که از دنیا رفت مولا با خود گفت: این یک رکن بود که از دست دادم.. و حالا.. با فاطمه رکن دوم و تنها پشتیبان و یاور خود در حال وداع است.. سر به دیوار گذاشته و اشک می ریزد.. چه سخت است، مولا چنان مظلوم واقع شده که حتی در منزل خود نمی تواند عقده بگشاید زیرا نباید همسایه ها از مراسم غسل و دفن دختر پیامبر خبردار شوند!!! امیرالمؤمنین به فرزندان – که در گوشه ای از حیاط منزل، زانوی غم در بغل گرفته و چشم به جسد مادر دوخته بودند و مثل ابر بهاری آرام آرام گریه می کردند – نگاهی انداخت و سپس به آنان فرمود: بیائید و با مادر خود برای آخرین بار وداع کنید.. آن عزیزان که منتظر اجازۀ پدر بودند شتابان خود را بر دست و سینه و پای مادر انداختند  و مادر را مورد خطاب قرار دادند: ای مادر! وقتی جدّمان رسول خدا را ملاقات کردی سلام ما را به او برسان و قصۀ غربت و تنهائی و یتیمی و بی مادری ما را برای او بیان کن.. آن کودکان غمدیده که ضربات سیلی و لگد هایی که مادر مظلومه شان از آن دژخیمان دیده بود را بیاد آورده بودند، اشک می ریختند و با مادر صحبت می کردند.....

مولا می گوید: خدا را شاهد می گیرم او (فاطمه) ناله کرد و دست های خود را باز نمود و فرزندانش را برای مدتی  به سینۀ خود چسبانید!! ناگهان صدائی از آسمان شنیدم که گفت: ای اباالحسن! فرزندانت را از روی مادر بلند کن، به خدا سوگند! همانا ملائکۀ آسمان ها را به گریه واداشتند!!! مولا پیش رفت و کودکان دل آزردۀ فاطمه را به آرامی از مادر جدا کرد، و بند های کفن را با دلی پر از غم و اندوه و چشمی گریان بست و شبانه یاس کبودش را به خاک سپرد. إنا لله و إنا إلیه راجعون.

بقیۀ ماجرا ان شاءالله برای فاطمیۀ دوم.

که چون آید،ز عطر جانفزای او بهاری جاودان آغوش بگشاید...